Lars Mertens van de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten Antwerpen

Voor Lars Mertens uit Boechout was de weg naar de Antwerpse Academie geen vanzelfsprekend parcours. Na een zevende specialisatiejaar en een start in het KASK in Gent, startte hij uiteindelijk aan de modeafdeling in Antwerpen. 

Voor zijn afstudeercollectie ‘What a farce, if only people knew!’ vond Lars inspiratie bij de Britse fotograaf, kunstenaar en dandy Cecil Beaton. Lars verdiepte zich in zijn leven, zijn extravagante stijl en de mondaine wereld rond Cecil. Die invloeden werden vertaald naar een collectie waarin avondkleding en tailoring elkaar afwisselen. Donkere jacquards, borduursels en luxueuze stoffen contrasteren met meer ingetogen silhouetten. Ook tijdens de show werd het verhaal consequent doorgetrokken, met een scenografie waarin veren en vlinders de theatrale sfeer versterken.

Tijdens zijn opleiding ontdekte Lars vooral wie hij als ontwerper wil zijn. "Je leert jezelf als ontwerper echt kennen", vertelt hij. Tegelijk noemt hij de voorbije jaren ook bijzonder intens. De voortdurende focus op artistieke ontwikkeling maakte hem kritischer voor zichzelf dan ooit tevoren. Die kritische houding vertaalt zich ook in zijn brede interesse voor mode. Naast ontwerpers als Dries Van Noten, Prada en Marni haalt hij evenveel inspiratie uit architectuur, kunst en textiel. Zijn aandacht voor materiaal, snit en detail leverde hem intussen al verschillende onderscheidingen op, waaronder prijzen van ELLE, MoMu en ook Flanders District of Creativity.

De komende jaren wil Lars eerst ervaring opdoen bij internationale modehuizen, bij voorkeur in Milaan. Op langere termijn droomt hij ervan misschien een eigen label uit te bouwen vanuit Antwerpen. Maar eerst wil Lars vooral blijven leren, experimenteren en zijn eigen universum verder verfijnen.

Kito Kotsoane van de Stedelijke Academie voor Schone Kunsten Sint-Niklaas

Ook aan de Stedelijke Academie voor Schone Kunsten in Sint-Niklaas vinden elk jaar bijzondere persoonlijkheden hun weg naar de modeopleiding. Kito Kotsoane groeide op in Zuid-Afrika, waar hij als kind al gefascineerd was door bouwen, materialen en structuren. Na zijn verhuis naar België koos hij aanvankelijk voor een opleiding biologie, en daarna voor industrieel productontwerp. Toch bleef hij het gevoel hebben dat hij liever met zijn handen wilde creëren.

Via een opleiding kleermaken en verschillende stages in de sector belandde hij uiteindelijk aan het SASK. Daar vond hij de ruimte om niet alleen technische vaardigheden verder uit te bouwen, maar ook zijn creativiteit te verdiepen. De opleiding daagde hem uit om verder te denken dan het maken van kleding alleen en zijn ideeën kritisch te onderzoeken.

Zijn afstudeercollectie ontstond vanuit een ingrijpende persoonlijke gebeurtenis. Tijdens het ontwerpproces overleed zijn vader in Zuid-Afrika. De terugkeer naar zijn familie bracht hem opnieuw in contact met lokale rituelen en tradities rond afscheid, gemeenschap en herinnering. Die ervaringen vormden het vertrekpunt van zijn collectie. Vanuit dat verhaal ontwikkelde Kito een reeks silhouetten waarin rituele objecten subtiel terugkeren. Zo verwijzen volumineuze vormen naar kookpotten waarrond families samenkomen om verhalen te delen. Ook de materiaalkeuze draagt betekenis. Heldere witte stoffen maken geleidelijk plaats voor verweerde, roestkleurige texturen die verwijzen naar vergankelijkheid en de sporen die de tijd nalaat. Oude tafelkleden, tapijten en alpacawol krijgen een tweede leven in nieuwe composities, waardoor ook duurzaamheid vanzelf deel wordt van het verhaal.

Zijn fascinatie voor experiment sluit aan bij ontwerpers als Rick Owens en Kei Ninomiya, maar evengoed bij het ambachtelijke universum van Dries Van Noten. Toch zoekt Kito bewust zijn eigen positie, ergens op het snijvlak tussen mode, beeldende kunst en performance. Dat hybride parcours wil hij ook na zijn studies verderzetten. Theaterkostuums, artistieke projecten en draagbare sculpturen spreken hem minstens even hard aan als de klassieke mode-industrie. Voor Kito hoeft mode zich niet te beperken tot kleding; ze mag ook een artistiek medium zijn dat verhalen zichtbaar maakt.

Harry Van Noten van het KASK Gent

Aan het KASK in Gent beweegt mode zich traditioneel op de grens tussen autonome kunst en ontwerp. Die combinatie sluit perfect aan bij het parcours van Harry Van Noten.

Na een opleiding modetechnologie werkte hij onder meer aan kostuums voor evenementen zoals Tomorrowland. Een burn-out zette zijn leven echter volledig op zijn kop. Na die moeilijke periode besloot hij opnieuw te beginnen en schreef hij zich in aan het KASK, waar hij zich creatief leerde ontplooien, en ook verhalen leerde vertellen. Die persoonlijke ontwikkeling mondde uit in een afstudeercollectie met de veelzeggende titel ‘Nu begrijp ik me pas’. Voor zijn research dook Harry in queer archieven, onder meer in de collectie van het MAS, waar de AIDS Memorial Quilts diepe indruk op hem maakten. Op een van de quilts las hij de zin: "Nu begrijp ik je pas, papa." Die woorden vormden de aanleiding voor een bredere reflectie over de noodzaak om queer geschiedenis levend te houden.

De collectie vertaalt dat onderzoek naar een krachtige beeldtaal. Speelse herinneringen aan handdoeken die kinderen als cape of jurk gebruiken, groeien uit tot sculpturale silhouetten. Franje, maritieme referenties en theatrale volumes wisselen elkaar af in ontwerpen die zowel kwetsbaarheid als trots uitstralen. Voor Harry is mode niet alleen een esthetisch object, maar ook een manier om verhalen door te geven aan de volgende generatie.
Daarnaast bouwde hij tijdens zijn studies al ervaring op met maatwerk, bruidsmode en kostuums voor drag-, performance- en burlesque artiesten. 

Na zijn afstuderen wil Harry eerst ervaring opdoen via een stage in Parijs. Op lange termijn blijft hij realistisch over een eigen label, maar tegelijk beseft hij hoe uitzonderlijk het traject is dat hij vandaag heeft afgelegd. "Hier geraken had ik nooit verwacht", zegt hij. Maar net daarom kijkt hij vol vertrouwen uit naar de volgende stap.

Drie verschillende stemmen, één generatie

De drie graduates vertrekken vanuit heel verschillende werelden: de extravagantie van Cecil Beaton, Zuid-Afrikaanse rituelen en queer archieven. Toch delen ze eenzelfde overtuiging:  hun collecties vertrekken niet vanuit trends, maar vanuit persoonlijke verhalen en geschiedenissen, die ze via materiaal, vorm en vakmanschap een tastbare vorm geven.

Dat maakt hen representatief voor een nieuwe generatie ontwerpers die niet alleen sterke silhouetten neerzet, maar ook bewust reflecteert over identiteit, herinnering en de rol die mode daarin kan spelen. We zijn benieuwd hoe hun parcours zich de komende jaren verder zal ontvouwen.

Elk jaar reiken Flanders District of Creativity en Universiteit Antwerpen een prijs uit aan een beloftevolle fashion graduate binnen de modeafdelingen van de academies in Antwerpen, Sint-Niklaas en Gent. De winnaar wint naast aandacht via communicatie, een deelname aan de Summer School Responsible Fashion Management van de Universiteit Antwerpen i.s.m. IFM Paris. Meer info vind je hier.